Historia zespołu rozpoczęła się w 1991 roku, w Hamburgu. Wtedy to trójka szkolnych kolegów: klawiszowiec Volker Söhl, gitarzysta Kay Söhl oraz perkusita Matthias Harder postanowiła założyć własną grupę rockową. Jej pierwsza nazwa to: Chamäleon. Wkrótce dołaczył (ale tylko na krótko) do nich wokalista i basista w jednej osobie: Marko Heisig. W 1995 roku jego miejsce zajął Marco Glühmann i właśnie wtedy zespół przyjął obecną nazwę. Słowo Sylvan pochodzi od „Sylvanus” - nazwy boga lasów.

W 1999 roku wydany został debiutancki krążek grupy. Zatytułowano go Deliverance. Na płycie tej, zgodnie z zamierzeniami Sylvan, roiło się od inspiracji i nawiązań do twórczości legendarnych zespołów, takich jak: Marillion, Genesis, Queen czy Pink Floyd. W 2000 roku grupa opublikowała kolejny album: Encounters. Pojawiły się na nim nieco dojrzalsze, a przede wszystkim mocniejsze dźwięki.

Wkrótce po wydaniu Encounters, basista Michael Harnack na stałe zadomowił się w składzie hamburskiej formacji. Trzecia płyta (ujrzała światło dzienne w 2002 roku) Sylvan, nazwana została Artifcial Paradise. Niemcy potwierdzili nią, że interesuje ich muzyka łącząca w sobie elementy metalu i art-rocka. Artificial Paradise nie jest koncept albumem, ale tematyka wszystkich utworów wiąże się z pożądliwością, dwulicowością i powierzchownością życia we współczesnym społeczeństwie.

W 2004 roku Sylvan zaprezentował publiczności album X-Rayed. Fabuła utworów składających się na ten wydany własnym sumptem krążek opierała się na historiach ludzi próbujących poradzić sobie z niezwykle trudnymi emocjonalnymi problemami. Po trasie koncertowej, zespół postanowił podjąć największe wyzwanie w swej dotychczasowej karierze.

Muzycy postanowili jednocześnie zarejestrować dwa albumy. Pierwszy to niezwykle ciepło przyjęty koncept album Posthumous Silence. Drugi – Presets – ukazał się w lutym 2007 roku jest zbiorem prostszych, luźno ze sobą połączonych kompozycji. Posthumous Silence to zdecydowanie jeden z najlepszych krążków w dotychczasowej dyskografiii zespołu Sylvan. Osnute wokół historii ojca wertującego karty pamiętnika swej nieżyjącej córki dźwięki urzekły nie tylko słuchaczy, ale i krytyków. Tak gorącego przyjęcia płyty nie spodziewali się chyba nawet muzycy.

Niewątpliwie „Presets” to płyta inna niż „Posthumous Silence”. Poszczególne piosenki są od siebie niezależne, każda z nich stanowi oddzielną całość, a przez płytę nie przewija się żaden temat przewodni. Jednak to, że „Presets” jest innym albumem niż jego ciepło przyjęty poprzednik, nie oznacza wcale, że jest albumem gorszym. I choć zespół próbuje na swoim nowym krążku mariażu z innymi gatunkami, jak chociażby z brit popem w wydaniu Verve, czy Oasis w utworze „For One Day”, czy lekko „komputeryzuje” swoje brzmienie, jak na przykład w „Hypnotized”, to wciąż łatwo rozpoznawalny styl zespołu oraz charakterystyczny wokal Marco Gluhmanna powodują, że ani przez moment nie mamy wątpliwości, że słuchamy wciąż tego samego dobrego, znanego nam z pięciu poprzednich płyt Sylvana.